Sömürü ne yaş ne gece gündüz dinliyor. Küçücük bedenler Ramazan mesaisine yatırılıyor.

Küçük bedenler yatırılıyor o yorgun atölye makinalarına... Henüz çocuk onlar, 9, 10, 11 yaşlarında.

Daha geçenlerde yazmıştık ya, gece geç saatlere kadar çalışan terzi atölyesindeki elleri mavi kot boyası, mavi düşlü çocukları... Şimdi de Ramazan mesaisi vurdu onları.
 
Şu anda saat 02:40; ama biliyor musunuz onlar gece 21:00'den beri çalışıyorlar. Umutları bile yorgun. Umutlar ki güzel sıcak bir gelecek, huzurlu rahat bir yaşam. Sermaye ve sömürü oysa tetikte bekliyor akbaba gibi o küçük masum bedenleri....
 
Umutlar dedik ayakta zor duran o umutlar... Elleri bazen simsiyah bazen de kanserojen mavi boyalı... Ya okul masrafı ya ev kirası ya eve katkı içindi bu hoyratlığa katlanış ve her defasında yarına borçlu uykuya dalış... Saklı umutları da vardı bazen lüks kokan...
 
Umutlarımız vardı çocukça ve az sonra dağılacak yorgun çocuk bedenleri. Uykusuzluktan harab olmuş bedenler uykulu düşlere yatacak şimdi. Rüyada bile çalışır olacaklar. Düşleri yine makinalar arasında dolaşacak yorgun bedenli çocukların...

Alınteri okuru Ali Bakır